ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΣΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 21-24.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» ΜΕΡΟΣ 1ον

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ
ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΣΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ

Μη παροργίζουμε την φιλανθρωπία του Θεού

Αδελφοί μου, αμαρτήσαμε και στη συνέχεια εξαγνιστήκαμε. Προσβάλαμε τον Παντοδύναμο Θεό μας, και γι' αυτό τιμωρηθήκαμε. Σπιλώσαμε τις ψυχές μας και ξεπλύναμε την κάθε αμαρτία μας, με το αίμα και τα δάκρυά μας. Ποδοπατήσαμε κάθε τι, που ήταν ιερό για τους πατέρες μας, και γι' αυτό στη συνέχεια ποδοπατηθήκαμε εμείς οι ίδιοι. 

Ποδοπατήσαμε κάθε τι, που ήταν ιερὸ για τους πατέρες μας, και γι' αυτό στη συνέχεια ποδοπατηθήκαμε εμείς οι ίδιοι. Η καταστροφὴ μας ήταν αναμενόμενη αφού τα σχολεία μας ήταν χωρὶς πίστη στο Θεό, οι πολιτικοί μας δεν ήταν έντιμοι, ο στρατός μας δεν είχε πατριωτισμὸ και οι κυβερνήτες μας δεν είχαν την ευλογία του Θεού.

Έτσι καταστράφηκαν τα σχολεία, ο στρατὸς και όλο το κράτος μας. Είκοσι χρόνια δεν σεβόμασταν τις παραδόσεις μας, και τώρα οι αλλοεθνείς μας στέρησαν το φως με το σκοτάδι τους. Είκοσι χρόνια χλευάζαμε τους προγόνους μας, που με την ευσέβειά τους κατέκτησαν τη βασιλεία των Ουρανών.

Με το μέτρο όμως που κρίναμε το Θεό και τους προγόνους μας, με το ίδιο μέτρο και εμείς κριθήκαμε. Παρ' όλα αυτά, ο Θεός μας συγχώρεσε. Οι υβριστικὲς σκέψεις μας, τα υβριστικὰ λόγια και οι πράξεις μας, οι ατελείωτες προσβολὲς στον Μεγαλοδύναμο Θεό, κατὰ την περίοδο των δύο παγκοσμίων πολέμων, καταδίκασαν το λαό μας αρχικὰ σε θάνατο.

Η ποινὴ επιβλήθηκε και ένας στους οκτὼ Σέρβους εκτελούνταν στα πρώτα δύο χρόνια της κατοχής της χώρας μας απὸ τους Γερμανούς. Στη συνέχεια οι εκτελέσεις σταμάτησαν και η ποινὴ μειώθηκε, σε ισόβια σκλαβιά. Καταδικαστήκαμε να είμαστε αιώνια υπόδουλοι των Γερμανών. Μόνον όταν ο φτωχὸς λαός μας, με τα εξασθενημένα χέρια του, άρχισε να ανάβει κεριά, να προσεύχεται, τότε οι προσευχές του συγκίνησαν τους αγγέλους και τους αγίους ώστε να μεσιτεύσουν για το έλεος του Θεού.

Τότε ὁ Παντελεήμων Θεὸς πάλι μείωσε την ποινὴ της ισόβιας σκλαβιάς σε δύο χρόνια. Ο σέρβικος λαὸς καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκισης ενώ είκοσι χρόνια ζούσε αμαρτωλὴ ζωή. Δεν είναι άραγε αυτὸ ελεημοσύνη; Υπάρχει άραγε κανεὶς επίγειος βασιλιὰς ο οποίος θα ανεχόταν είκοσι χρόνια να το βρίζουν, να τον χλευάζουν και να συγχωρεί το λαό του; Ποτὲ και πουθενά.

Τέτοια ελεημοσύνη έχει μόνο ο Θεός μας. Αδελφοί μου, τι λοιπὸν να πράξουμε τώρα; Ας πράξουμε οτιδήποτε άλλο, εκτὸς απὸ αυτὸ που πράτταμε στη διάρκεια αυτών των είκοσι χρόνων. Ας μην αμαρτάνουμε, για να μην υποφέρουμε πάλι. Ας μην προσβάλουμε πάλι τον Παντοκράτορα Θεό, και υποστούμε μεγαλύτερη τιμωρία. Ας μη σπιλώνουμε τις ψυχές μας με αμαρτίες, για να μη χρειασθεί πάλι να τις εξαγνίζουμε με το αίμα και τα δάκρυά μας.

Ας μην ποδοπατάμε τα όσια των προγόνων μας, για να μην ποδοπατηθούμε οι ίδιοι. Ας χτίσουμε σχολεία με πίστη, ας αποκτήσουμε κυβερνήτες τίμιους, ας αποκτήσουμε στρατὸ με πατριωτισμό, και κράτος που να έχει την ευλογία του Θεού. Ας επιστρέψουμε ο καθένας μας στο Θεὸ και στον εαυτό του.

Ας μη μείνει κανένας μακριὰ απὸ το Θεό, για να μη χάσει το φως του απὸ την επέλαση του τρομακτικού σκοταδιού των αλλοεθνών με τα «ωραία» ονόματα και τα «φανταχτερὰ» ρούχα. Ας προσπαθήσει ο καθένας μας να κατακτήσει τη βασιλεία των Ουρανών. Έτσι μόνο θα επιβιώσει το κράτος μας πάνω στη γη για μεγαλύτερο χρονικὸ διάστημα. Αν είμαστε δίκαιοι ο ουρανὸς θα προσέχει το κράτος μας.

Στην ουράνια Βασιλεία βασιλεύουν η δικαιοσύνη, η πίστη, η αγάπη, η αλήθεια, η ελεημοσύνη, η σοφία, η καθαρότητα... Ας σκεφτείτε αν έχετε αυτὲς τις αρετές, και αν όχι καλύτερα να αγωνιστείτε να τις αποκτήσετε όλες. Έτσι θα γίνετε τέλειοι, όπως τέλειος είναι και ὁ μεγάλος Πατέρας σας, ο ουράνιος.

Έτσι θα αντέξετε τις σκοτεινὲς δυνάμεις του Άδη, που κτύπησαν το κράτος μας και σαν εφιάλτης μας ταλάνισαν και θα μας ταλανίζουν για πολλὰ χρόνια. Οπλισμένοι με τις αρετὲς θα δικαιώσετε την αγάπη σας για την πατρίδα σας, και θα δικαιώσετε το όνομα του Ορθόδοξου χριστιανού.

Ας σας βοηθάει ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Πατέρας και το Άγιο Πνεύμα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 21-24.

Ο ΘΕΟΣ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΕ, ΟΧΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥΣ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 271.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Από τους ιερείς ξεκίνησε ο πειρασμός στη Δύση, από τους ιερείς ξεκίνησε η καταστροφή της Δύσης. Από εκείνους τους ιερείς που χαλάνε κάθε τι ιερό και αναποδογυρίζουνε το νόμο. Ο αρχιερέας Ααρών δεν σφυρηλάτησε το χρυσό μόσχο στην έρημο και άφησε το λαό να τον προσκυνά αντί τον αληθινό Θεό;

Για χίλια χρόνια περίπου η Εκκλησία του Χριστού στην Ανατολή και στη Δύση ήταν μία Εκκλησία, με τον ίδιο νου, με την ίδια καρδιά και με την ίδια αίσθηση καθήκοντος. Αλλά, στο τέλος της χιλιετίας από τη γέννηση του Σωτήρα του κόσμου, ο αλυσοδεμένος σατανάς ελευθερώθηκε από την κόλαση, για να εξαπατήσει αυτό τον κόσμο. Και ο τρόπος του σατανά δεν είναι όπως ο τρόπος του Χριστού. Ο Χριστός, όταν άρχισε να χτίζει την αυτοκρατορία του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους, επέλεξε τους πιο απλούς και πιο ασήμαντους ανθρώπους. Ο σατανάς όμως πάντα περιφρονούσε τους μικρούς και ασήμαντους και ενεργούσε δια μέσου των αρχηγών, των αρχιερέων, των φιλοσόφων, των βασιλιάδων, των κυβερνητών, των επιστημόνων, των καλλιτεχνών.

Στο τέλος της πρώτης χιλιετίας ο σατανάς χτύπησε δια μέσου του αρχιερέα της Δυτικής Εκκλησίας, του έβαλε την ιδέα να χωρίσει από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, εμφυσώντας μέσα του το πνεύμα της υπερηφάνειας. Ο σατανάς τον έβαλε να συγκρουστεί με τους βασιλιάδες και τους ηγεμόνες όλων των χριστιανικών λαών χωρίς ιδιαίτερο λόγο: λόγω αξιωμάτων, λόγω εξουσίας. Δηλαδή για όλα εκείνα, τα οποία ο Σωτήρας δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία, αντίθετα τα έβαζε στην τελευταία θέση, στη χαμηλότερη βαθμίδα της αξιολόγησής Του.

Ο αρχιερέας της Δυτικής Εκκλησίας, επειδή αποσχίστηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία, ξεκίνησε να καταστρέφει κάθε τι ιερό και να ανατρέπει το νόμο. Κατέστρεψε κάθε τι ιερό, επειδή αρνήθηκε τη νηστεία, τη θεώρησε ανώφελη και ξεκίνησε μία καθαρά αυλική ζωή στο σπίτι του. Ανέτρεψε το νόμο του Θεού και το νόμο της πίστης, το νόμο της καλής συμπεριφοράς. Άλλαξε το Σύμβολο της Πίστεως και έκανε πιο εύκολο τον αγώνα του ανθρώπου για τη σωτηρία με τον εξής τρόπο: Με δωρεές, με λίγες και σύντομες προσευχές. Σαν να έλεγε, όσο περνούσαν τα χρόνια, στο Χριστό: – «Πρέπει να ξέρουμε ποιος είναι πρώτος στην αυτοκρατορία Σου.

Δεν απάντησες σωστά στην ερώτηση που σου έκαναν οι υιοί του Ζεβεδαίου, όταν είπες πως, όποιος θέλει να γίνει πρώτος, πρέπει να γίνει δούλος σ’ όλους. Δεν απάντησες σωστά, όταν είπες πως ο Υιός του ανθρώπου ήρθε όχι για να Τον υπηρετούνε, αλλά Αυτός να υπηρετεί. Και στο τέλος για να γίνει ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση, έπλυνες τα βρώμικα πόδια των ψαράδων. Η ιστορία απέδειξε πως έκανες λάθος, και πως οι λαοί είναι σαν πρόβατα. Πριν από όλα ζητούν αρχηγό και κυρίως ζητούν ένα αρχηγό αλάνθαστο. Αυτό είναι βασικό και κύριο σε κάθε κοινωνία και σε κάθε λαό. Εσύ δεν μπορούσες να το ξέρεις αυτό, επειδή λίγα χρόνια έζησες σ’ αυτό τον κόσμο.

Πέθανες νέος και δεν μελέτησες τη ψυχολογία της μάζας. Αλλά, εμείς οι αρχιερείς τελειώσαμε μεγάλες σχολές, ταξιδέψαμε πολύ στον κόσμο και ζήσαμε δύο φορές περισσότερο από εσένα. Γι’ αυτό το λόγο είναι σωστό να αφήσεις εμάς που έχουμε μεγαλύτερη εμπειρία να λύσουμε αυτό το ζήτημα. Εσύ, ας είσαι στον ουρανό ό,τι επιθυμείς, άσε σε μας τη γη. Γίνε ο Θεός στον ουρανό και εμείς Θεός στη γη. Ας είσαι εσύ αλάνθαστος στον ουρανό και εμείς αλάνθαστοι στη γη. Θα δεις πως αυτό το πρακτικό πρόγραμμα είναι πολύ καλύτερο από το δικό Σου, το οποίο είναι ιδεαλιστικό, νεανικό πρόγραμμα. Άκουσε εμάς, τους γέρους, οι οποίοι εδώ και χίλια χρόνια παλεύουμε με το όνομά Σου και μ’ αυτόν τον ανήθικο κόσμο. Αν άκουγες εμάς, τους ηλικιωμένους, ούτε που θα σταυρωνόσουν».

Αυτά τα λόγια μάλλον ψιθύρισε ο σατανάς στον αρχιερέα της Δύσης και αυτά τα λόγια ο αρχιερέας αρχικά έπρεπε να ψιθυρίζει στο Χριστό. Στη συνέχεια ο αρχιερέας ανακοίνωσε τους ψίθυρους αυτούς στον κόσμο με τη μορφή νέου δόγματος, του δόγματος του Αλάθητου. Δηλαδή παρουσίασε τον εαυτό του σαν θριαμβευτή Χριστό στη γη, σαν αντιπρόσωπο του Θεού, Παντοκράτορα. Παρουσίασε τον εαυτό του σαν αυτόν, στον οποίο ο Θεός έδωσε δύο σπαθιά, ένα σπαθί για να αναγορεύει τους βασιλιάδες των λαών της γης και δεύτερο σπαθί για να τους ρίχνει από το θρόνο τους.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ήταν εκείνο που ο προφήτης Ιεζεκιήλ φώναζε στο όνομα του Θεού: «Αλίμονο στους βοσκούς, οι οποίοι βόσκουν τον εαυτό τους…» (Ιεζ. 34:2-5). Οι λαοί της Δύσης, έχοντας τέτοιους ποιμένες, δεν ήξεραν τι να κάνουν και πού να πάνε. Οι λαοί αυτοί είδαν πως εκείνοι που μιλούν για τη Βασιλεία του Ουρανού, λεηλατούν προς το συμφέρον τους την αυτοκρατορία της γης. Πλουτίζουν εκείνοι, οι οποίοι συμβουλεύουν το λαό να μην πλουτίζει, και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο. Λεηλατούν και εξαγοράζουν εξουσία εκείνοι, οι οποίοι συμβουλεύουν το λαό να μην αγαπά την εξουσία.

Οι λαοί της χριστιανικής Δύσης δίσταζαν, αμφιταλαντεύονταν μπροστά σ’ αυτό τον πειρασμό όπως σείεται το καλάμι όταν φυσάει ο δυνατός αέρας. Τελικά οι λαοί της Δύσης αρνήθηκαν τον ποιμένα τους. Όσοι ήταν μορφωμένοι και πλούσιοι αρνήθηκαν την πίστη του Χριστού, λόγω της ακατανόητης αντιχριστιανικής συμπεριφοράς των αρχιερέων τους. Μέχρι τότε ο αρχηγός της εκκλησίας ήταν και αρχηγός της κουλτούρας του λαού. Αλλά, όταν ξεκίνησε ο καυγάς ανάμεσά τους, στην κουλτούρα της Δύσης άρχισαν να πρωτοστατούν κοσμικοί. Ο σατανάς έπαιζε διπλό παιχνίδι: ο αρχιερέας στράφηκε εναντίον των βασιλιάδων, των επιστημόνων, οι βασιλιάδες στράφηκαν εναντίον των αρχιερέων και οι άνθρωποι του πολιτισμού και της κουλτούρας, της επιστήμης, της τέχνης, στράφηκαν εναντίον των κληρικών αλλά και εναντίον της ίδιας της πίστης.

Η μια αδιαντροπιά προκάλεσε την άλλη. Η μοχθηρία γέννησε τη μοχθηρία. Η μια ακρότητα προκάλεσε την άλλη ακρότητα και όπως λέει ο ποιητής μας: «Όλα πήγαν κατά διαβόλου». Το πείσμα κυβέρνησε και από τις δύο πλευρές: το πείσμα της Εκκλησίας εναντίον του κράτους, το πείσμα της πίστης εναντίον της επιστήμης, το πείσμα των κληρικών εναντίον των πολιτικών και αντίθετα. Αυτή η επιμονή όλων έδωσε τότε πικρούς καρπούς, και σήμερα ακόμη δίνει ακόμη πιο πικρούς.

Γι’ αυτό το λόγο, να θυμάσαι όλα αυτά και να πορεύεσαι, έχοντας στο νου τη σοφία των πατέρων σου. Μην επιτρέπεις στον καθένα να είναι ποιμένας σου, και να ξέρεις ότι το να έχεις καλούς ποιμένες είναι ουράνιο δώρο, μεγαλύτερο από πολλά δώρα στον κόσμο. Να σέβεσαι τους καλούς ιερείς σου, όπως το παιδί σέβεται τους γονείς του, για να είσαι και εσύ καλός και να ζήσεις πολλά χρόνια. Να τους σέβεσαι και να μην ασχημονείς. Να μαθαίνεις από το παράδειγμα των Δυτικών. Διόρθωνε τον ιερέα, αλλά μην απομακρύνεσαι από αυτόν, επειδή η Εκκλησία είναι πιο σημαντική από όλα τα υπόλοιπα, επειδή ο Θεός μόνο την Εκκλησία εμπιστεύθηκε, όχι τα κράτη και τους πολιτισμούς.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψέλη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 271.

ΛΑΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΡΗΓΟΡΑ ΜΕΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 203-205.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Λαός χωρίς το φόβο του Θεού, γρήγορα μένει χωρίς Θεό

Οι θεόπνευστοι προφήτες έλεγαν: Όλοι οι δρόμοι του Κυρίου είναι η ελεημοσύνη και η αλήθεια. Σε αντίθεση με τα παραπάνω λόγια, εμείς μπορούμε να πούμε: Όλοι οι δρόμοι της Δυτικής Ευρώπης είναι η έλλειψη της ελεημοσύνης και το ψέμα. Ποιος έχει αμφιβολίες για αυτό; Η τραγική μας εμπειρία το βεβαιώνει. Η τραγική εμπειρία του λαού μας, τους τελευταίους δύο αιώνες, το βεβαιώνει. Γιατί μόλις οι πρόγονοί μας, οι χωριάτες μας, ξεκίνησαν τον αγώνα τους εναντίον των Τούρκων για την ελευθερία μας, η Δυτική Ευρώπη έδειξε εχθρότητα για την ελευθερία μας. Για ποιο λόγο; Γιατί η χώρα μας αποτελούσε πέρασμα. Εξ αιτίας του ότι η χώρα μας αποτελούσε πέρασμα, λόγω εισαγωγών και εξαγωγών, λόγω των γουρουνιών και των βουβαλιών. Από τότε μέχρι σήμερα αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας η απρόβλεπτη πραγματικότητα της Δυτικής Ευρώπης. Αυτή η πραγματικότητα εκφράζεται με τα εξής λόγια: Όλοι οι δρόμοι της Δυτικής Ευρώπης είναι η έλλειψη ελεημοσύνης και το ψέμα. Όταν αιφνιδιασμένοι ανοίξαμε τα μάτια μας, είδαμε πως όλος ο πλανήτης, η Ασία, η Αφρική, όλα τα μεγάλα νησιά και όλες οι θάλασσες ομολογούν: Όλοι οι δρόμοι της Δυτικής Ευρώπης είναι η έλλειψη της ελεημοσύνης και το ψέμα. Νιώθοντας μεγάλη απογοήτευση, αναρωτιόμασταν: Δεν είναι η Δυτική Ευρώπη χριστιανική; Η απάντηση έφτασε: Ήταν... Και η επόμενη ερώτηση ήταν: Πού είναι ο Χριστός στη Δυτική Ευρώπη; Η απάντηση: Στην άκρη του τραπεζιού. -Και ποιος βρίσκεται στην κορυφή του τραπεζιού; -Οι πολιτικοί, οι φιλόσοφοι, οι λογοτέχνες, οι Φαρισαίοι, οι γραμματείς. -Ποιος θα διδάξει στην Ευρώπη τι είναι η αλήθεια; -Η Ευρώπη ούτε που ψάχνει την αιώνια αλήθεια. Οι φιλόσοφοί της, οι πολιτικοί, οι λογοτέχνες κηρύττουν την αλήθεια τους σε κάθε καινούρια γενιά. Κάθε νέα γενιά και μια καινούρια αλήθεια. Ουσιαστικά κηρύττουν ανθρώπινα ψέματα. -Ποιος θα δώσει στην Ευρώπη το παράδειγμα της φιλανθρωπίας και της ελεημοσύνης; -Για την Ευρώπη η ελεημοσύνη είναι αδυναμία. Οι τελευταίοι φιλόσοφοί της, με τους οποίους ξεκίνησε ο εικοστός αιώνας, πέθαναν στα τρελοκομεία. Κήρυτταν πως η ασπλαχνία, η έλλειψη συμπόνιας είναι φυσικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου, κάτι σαν τη φυσική υγεία. Σπρώξανε το Χριστό στην άκρη του τραπεζιού και διατάξανε να τον διώξουν όσο το δυνατό πιο γρήγορα από το σπίτι. Οι φιλόσοφοί τους έχασαν το νου τους και πέθαναν στα τρελοκομεία, αυτοί οι νέοι ηθικολόγοι, οι νέοι νομοθέτες της Ευρώπης. Το Ισραήλ και η σύγχρονη Ευρώπη είναι σαν δίδυμα αδέρφια! Δεν υπήρξε τίποτε ανάλογο στον κόσμο. Η σύγχρονη Ευρώπη δεν έχει καμία διαφορά με τον τότε Ισραήλ. Γι' αυτό το λόγο μισούνε ο ένας τον άλλο και καταδιώκουν ο ένας τον άλλο, επειδή μοιάζουν σαν δίδυμα αδέρφια. Μεγάλη αρρώστια βρήκε την Ευρώπη, αρρώστια που είναι παρόμοια με εκείνη που βρήκε τον παλιό Ισραήλ, όταν καταδίωκε τον Χριστό. Ίδια αρρώστια και στους δύο: Μάχη εναντίον του Θεού, μάχη εναντίον του Χριστού. Πως έφτασε αυτή η αρρώστια στους λαούς που ήταν πλησιέστεροι στο Θεό; Ο ίδιος ο Δημιουργός παραπονέθηκε διά μέσου του προφήτη Ησαϊα: Τους γιος φρόντισα και ανέθρεψα. Ο ταύρος γνωρίζει το αφεντικό και κυρίαρχό του, το γαϊδούρι τον σταύλο του αφεντικού και ο Ισραήλ δεν γνωρίζει, ο λαός μου δεν καταλαβαίνει; Ω, αμαρτωλός λαός! Ο λαός που βυθίζεται στην αμαρτία! Ήταν παραχαϊδευμένο το Ισραήλ, είναι παραχαϊδευμένη και η Δυτική Ευρώπη. Στο Ισραήλ φανερώθηκε ο Θεός σαν Θεός της ελεημοσύνης. Στην Ευρώπη φανερώθηκε ο Θεός σαν Θεός της αγάπης. Η ελεημοσύνη του Θεού παραχαΐδεψε το Ισραήλ και η αγάπη του Θεού παραχάϊδεψε την Ευρώπη. Η αιτία είναι ίδια, η αρρώστια είναι ίδια. Λαός χωρίς το φόβο του Θεού, γρήγορα μένει χωρίς Θεό.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 203-205.

Η ΕΙΡΗΝΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 207-211.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Η ειρήνη εξαρτάται από το Θεό και προέρχεται από το Θεό

<<Λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος η Ευρώπη μέσα στο σκοτάδι του παραλογισμού φώναζε:
Ειρήνη, ειρήνη! Θα φέρω την ειρήνη στον κόσμο!
Και προσπάθησε να φέρει την ειρήνη στον κόσμο χρησιμοποιώντας τις εφημερίδες, τα ντοκιμαντέρ στο σινεμά, τις διεθνείς συσκέψεις.
Θα φέρω την ειρήνη στον κόσμο, έλεγε, χωρίς το Θεό και χωρίς τον Χριστό.
Και παρ' όλο που έτσι μιλούσε, ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ευρώπη. Πώς συνέβη αυτό;
Για ποιο λόγο αυτή η ασυνέπεια;
Επειδή ο Θεός είπε: -Δεν υπάρχει ειρήνη για τους άθεους.
Ας φωνάζουν ειρήνη, ειρήνη.
Θα πέσει πάνω τους το σπαθί και θα ξεσπάσει η φωτιά.
Επειδή η ειρήνη, όπως η βροχή, εξαρτάται από το Θεό και προέρχεται από το Θεό.
Οι άνθρωποι όπως προσεύχονται για τη βροχή έτσι πρέπει να προσεύχονται και για την ειρήνη>>.

Περιμένετε από εμένα να σας κάνω κήρυγμα; Ας προσέχουμε, για να μην εξαπατηθούμε και εγώ και εσείς. Εγώ εξαπατώμαι στην περίπτωση που σας διδάξω το λόγο μου και όχι το λόγο του Θεού. Εσείς θα εξαπατηθείτε αν περιμένετε από εμένα να ακούσετε τα λόγια μου και όχι το λόγο του Θεού. Τί είναι ο άνθρωπος για να αξίζει ο λόγος του;

Σαν το λουλούδι που ανθίζει και μετά κόβεται. Φεύγει ο λόγος σαν σκιά και δεν μένει (Ιώβ 14,1). Αφού είναι ο άνθρωπος από μόνος του τόσο ασήμαντος, τότε και ο λόγος του είναι ασήμαντος. Αφού είναι ευτελές καλάμι, πως να μην είναι ευτελής ο ήχος του. Αν εγώ είμαι ο δούλος του Κυρίου, τότε αυτό που εγώ θα προτείνω δεν θα το προτείνω από μόνος μου αλλά με τη βοήθεια του Κυρίου. Αν λέω κάτι, δεν το λέω από μόνος μου, αφού είμαι ο δούλος του Κυρίου, το λέω με τη βοήθεια του Κυρίου.

Παράλογο θα ήταν να περιμένετε από εμένα να ακούσετε τα λόγια μου, και θα ήταν παράλογο εκ μέρους μου και σας διδάσκω τα δικά μου λόγια. Ο Κύριος με τον εξής τρόπο ανανέωσε τη δύναμη των λόγων Του, διά μέσου των προφητών: Είναι ο λόγος σαν τη φωτιά, λέει ο Κύριος, σαν σφυρί που σπάει την πέτρα σε κομμάτια (Ιερεμ. 23, 29). 

Πράγματι τέτοια είναι τα λόγια του Θεού. Ο ανθρώπινος λόγος είναι σαν καπνός και σαν τον ιστό της αράχνης, ενώ ο λόγος του Θεού είναι σαν τη φλόγα και το σφυρί. Η δύναμη των λόγων αποδείχτηκε πολλές φορές. Με την προσευχή του Προφήτη Ηλία έπεσε φλόγα από τον ουρανό και κάηκε θυσία που ήταν μέσα στο νερό. Με τα λόγια του Μωυσή σκίστηκε ο βράχος και ξεπήδησε νερό από το βράχο.

Επιπόλαια πήρε η γενιά μας, το λόγο του Θεού και γι' αυτό το λόγο καταστράφηκε, κάηκε και χτυπήθηκε με σφυρί. Αν η γενιά μας δεν μετανοήσει, θα την κάψει πιο μεγάλη φλόγα και θα την χτυπήσει πιο μεγάλο σφυρί. Επειδή δεν είναι καλό τα δημιουργήματα να αστειεύονται με τον Δημιουργό, ούτε τα παιδιά με τον γονέα, ούτε οι δούλοι με τον βασιλιά. Ούτε είναι σωστό, οι ταξιδιώτες, να αστειεύονται με τον ξενοδόχο. Στην σύγχρονη εποχή, οι άνθρωποι θεώρησαν τον Θεό σαν κάτι αστείο και τα λόγια του Χριστού σαν παιχνίδι παιδικό. Έτσι παλιά έπραττε ο Ισραήλ, έτσι στα σημερινά χρόνια πράττει η Ευρώπη. 

Αρνήθηκε παλιά ο Ισραήλ τα λόγια του Θεού, και δέχτηκε τα λόγια των αυτοαποκαλούμενων σοφών. Περιφρόνησε τα λόγια του Κυρίου, τα οποία είπε ο Κύριος διά μέσου των δίκαιων Πατέρων και των δοξασμένων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Αρνήθηκε την Παλαιά Διαθήκη του Θεού και στη θέση της τοποθέτησε τον Ταλμούθ, την Καμπάλα που είναι συλλογές παραμυθιών, αποκυήματα της ανθρώπινης φαντασίας.

Βήμα με βήμα ξεκίνησε και η σύγχρονη Ευρώπη να παίρνει το δρόμο του παλιού Ισραήλ. Αρνήθηκε την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και δέχτηκε τα παραμύθια και τα δημιουργήματα της φαντασίας των ποιητών, των φιλοσόφων της. Αρνήθηκε τα λόγια τα οποία είναι σαν τη φωτιά και το σφυρί και δέχτηκε τα λόγια, που χάνονται σαν το καπνό και σαν το ιστό της αράχνης. [...]

Λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος η Ευρώπη μέσα στο σκοτάδι του παραλογισμού φώναζε: Ειρήνη, ειρήνη! Θα φέρω την ειρήνη στον κόσμο! Και προσπάθησε να φέρει την ειρήνη στον κόσμο χρησιμοποιώντας τις εφημερίδες, τα ντοκιμαντέρ στο σινεμά, τις διεθνείς συσκέψεις. Θα φέρω την ειρήνη στον κόσμο, έλεγε, χωρίς το Θεό και χωρίς τον Χριστό. Και παρ' όλο που έτσι μιλούσε, ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ευρώπη.

Πώς συνέβη αυτό; Για ποιο λόγο αυτή η ασυνέπεια; Επειδή ο Θεός είπε: -Δεν υπάρχει ειρήνη για τους άθεους. Ας φωνάζουν ειρήνη, ειρήνη. Θα πέσει πάνω τους το σπαθί και θα ξεσπάσει η φωτιά. Επειδή η ειρήνη, όπως η βροχή, εξαρτάται από το Θεό και προέρχεται από το Θεό. Οι άνθρωποι όπως προσεύχονται για τη βροχή έτσι πρέπει να προσεύχονται και για την ειρήνη.

Αντίθετα, όμως η Ευρώπη δημιούργησε εχθρικά συναισθήματα εναντίον του Χριστού, νομίζοντας πως μπορεί να φέρει την ειρήνη στον κόσμο διά μέσου της προπαγάνδας. Η Ευρώπη πλούτισε με τη βοήθεια του Χριστού και στην συνέχεια Τον αποστράφηκε. Πλούτισε αλλά η όρασή της μειώθηκε και η καρδιά της σκλήρυνε. Έπραξε τα ίδια που έπραξε και ο παλιός Ισραήλ.

Ορίστε η μαρτυρία του Μωυσή για τον Ισραήλ: Ο Ισραήλ πάχυνε και ξεκίνησε να κλωτσάει, χόντρυνε και πρόσθεσε λίπος, αρνήθηκε το Θεό που το δημιούργησε και περιφρόνησε το βράχο της σωτηρίας του... έφερε θυσίες στους διαβόλους και όχι στον Θεό (Μωυσής, 32, 15). Και συ Σερβία πως έμπλεξες και μπερδεύτηκες; Φύγε από το πλοίο που βυθύζεται.

Φύγε από την εβραική Ευρώπη και στρέψου προς την Εκκλησία και την ιστορία σου. Αρνήσου τα λόγια των ανθρώπων, ψάξε για τα λόγια του Θεού, τα οποία είναι σαν ζωντανή φλόγα και σαν σφυρί που σπάει τον βράχο σε κομμάτια. Δόξαζε τον Χριστό για να σε σώσει ο Χριστός και να σε δοξάσει όπως δόξασε τους προγόνους σου. Εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 207-211.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 191-194.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Κάποτε σε μια πόλη ζούσε ένας άνθρωπος που ούτε φοβόταν το Θεό, ούτε ντρεπόταν τους ανθρώπους. Στα χρόνια μας, αδελφοί μου, η Ευρώπη είναι τέτοια πόλη με τέτοιους ανθρώπους, που ούτε τον Θεό δεν φοβούνται αλλά και ούτε τους ανθρώπους δεν ντρέπονται. Είναι και αυτό αρρώστια σαν κάθε άλλη αρρώστια χρειάζεται διάγνωση. Για ποιο λόγο πολλοί Ευρωπαίοι ούτε τον Θεό δεν φοβούνται ούτε ντρέπονται τους ανθρώπους; Η εξήγηση είναι απλή. Αυτό συμβαίνει, επειδή είναι διαστρεβλωμένη μέσα τους η ιδέα για τον Θεό και η ιδέα τους για τον άνθρωπο. Όταν οι άνθρωποι διαστρεβλώνουν μέσα τους την έννοια του ανθρώπου, τότε δεν ντρέπονται ούτε τους ανθρώπους. Το φόβο του Θεού, έχουν μόνον οι άνθρωποι που αποδέχονται πως ο Θεός είναι Μεγαλειώδης Βασιλιάς. Δημιουργός και Δικαστής. Ντροπή νιώθουν οι άνθρωποι μόνο μπροστά σε άγιους ανθρώπους. Οι άνθρωποι δεν αισθάνονται ντροπή μπροστά σε ανθρώπους περήφανους, πλούσιους, μορφωμένους, ντροπή νιώθουν μόνο μπροστά στους αγίους. Όταν οι άνθρωποι περιφρονούν τον Θεό, όταν περιφρονούν τους Αγίους, τότε δεν έχουν φόβο Θεού, ούτε ντρέπονται τους ανθρώπους. Στη σύγχρονη Ευρώπη μειώθηκε η αξία του Θεού και η αξία των αγίων. Γι' αυτό το λόγο οι άνθρωποι ούτε ντρέπονται το Θεό, αλλά ούτε ντρέπονται τους ανθρώπους. Αν ο Θεός δεν ήταν Παντοδύναμος, Δημιουργός του σύμπαντος, Μεγαλειώδης Αυτοκράτορας, Κυρίαρχος του ουρανού και της γης, Παντεπόπτης, Παντογνώστης, Αιώνιος, δίκαιος Δικαστής, που δικάζει τον καθένα, οι άνθρωποι δεν θα τον φοβόντουσαν. Κανένας άνθρωπος δεν φοβάται θεότητες ψεύτικες, ανόητες, ούτε ανθρώπους ανόητους, οι οποίοι φορώντας το καπέλο του πανεπιστημίου και κατέχοντας διδακτορικούς τίτλους θεοποιούν τη φύση και την ύλη. Κανείς δεν φοβάται, ούτε ντρέπεται τον Βολταίρο, τον Ναπολέοντα, τον Μαρξ, ούτε τους όμοιούς τους, που η Ευρώπη έβαλε στο <<Πάνθεό>> της. Και αυτό το <<Πάνθεο>> είναι ένα σκοτεινό δωμάτιο, στο οποίο κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να γιατρευτεί από καμιά αρρώστια. Αδελφοί μου, κανείς δεν φοβάται τους ψεύτικους θεούς, ούτε ντρέπεται τους ανθρώπους που δεν είναι άγιοι. Ο λαός φοβάται μόνον τον αληθινό Θεό, ντρέπεται μόνο τους αληθινά άγιους ανθρώπους. Για τη σύγχρονη πανεπιστημιακή Ευρώπη ο Θεός, τον οποίο πρέπει να φοβόμαστε και οι άγιοι άνθρωποι, από τους οποίους πρέπει να ντρεπόμαστε, ανήκουν στο μακρινό παρελθόν. Η πανεπιστημιακή Ευρώπη διέσπασε τον Θεό στα άτομα, τα πρωτόνια και τα νετρόνια. Ποιος να φοβάται ένα τόσο ασήμαντο Θεό! Αντί για τους αγίους έβαλε στις εφημερίδες, στις αίθουσες, στα βιβλία, τους τραπεζίτες, τους λογοτέχνες, τους πολιτικούς, τους φαρισαίους. Δεν έχουν ούτε έναν άγιο, γιατι η Ευρώπη άλλο πια δεν γεννάει αγίους. Μοιάζει σαν να έδωσε το λόγο της πως θα γεννάει μόνον εκείνους τους μεγαλειώδεις ενώπιον των οποίων κανείς δεν πρέπει να ντρέπεται! Αν δεν γνωρίζετε, σε τι οφείλεται η πτώση της Ευρώπης στο μηδενισμό, τότε ακούστε: Έχασε την ιδέα του Θεού, έχασε την έννοια του άγιου ανθρώπου. Τέτοια, όπως είναι σήμερα μπροστά στα μάτια μας η Ευρώπη, προτιμά να θεωρεί ιδανικούς ανθρώπους τον Αμαλίκ, τον Σενεχερίμ, τον Φαραώ, τον Ναβουχοδονόσορα, τον άγιο Αβραάμ, τον Ισαάκ, τον Ιακώβ, τον Ιωσήφ, είτε τον Ησαϊα, είτε τον Ιερεμία, είτε τον Ιεζεκιήλ, είτε τον Δανιήλ, είτε τον Μάρκο, τον Λουκά, είτε τον Ιωάννη, τον Παύλο. Η Ευρώπη αρνήθηκε την αγιογραφία και αγκάλιασε τη μεγαλομανία. Ποιος θα την γιατρέψει; Κανείς, κανείς... Και αυτό, γιατί κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει τον εαυτό του να είναι γιατρός σε κάποιον που νομίζει πως είναι υγιής. Για την Ευρώπη δεν υπάρχει ούτε φάρμακο, ούτε γιατρός, επειδή θεωρεί τον εαυτό της υγιή, παρ' όλο που είναι βαριά η αρρώστιά της. Εσείς, Σέρβοι, που είστε; Εκατομμύρια Σέρβοι φοβούνται τον Θεό και ντρέπονται τους αγίους του Θεού. Εσείς, οι κυβερνήτες, που είστε μερικές εκατοντάδες και ηγείστε του σερβικού λαού, είσαστε και θα συνεχίσετε να είσαστε με την Ευρώπη; Αν παραδέχεστε πως είστε με την Ευρώπη, τότε γρήγορα βιαστείτε να γιατρευτείτε πρώτα οι ίδιοι για να μην μεταδώσετε την αρρώστιά σας στο λαό σας. Αν θα πείτε πως είστε με το λαό σας, προσέξτε να μην πιαστείτε να λέτε ψέματα, επειδή δεν είναι εύκολος ο δρόμος του λαού. Ο δρόμος του λαού είναι στενός, είναι ο δρόμος της νηστείας, της προσευχής, ο δρόμος της ελεημοσύνης. Αλλά αυτός είναι και ο μοναδικός σωτήριος κόσμος. Δόξα εις τον Θεό. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 191-194.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ...

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 169-172.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» ΜΕΡΟΣ 14ον

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ...

Πώς θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την Παλαιά Διαθήκη, αν θα θέλαμε να της αλλάξουμε το όνομα; Η Παλαιά Διαθήκη είναι  το πρωτόκολλο της δίκης που έγινε ανάμεσα στο Θεό και τον τότε εκλεκτό λαό Του.

Οι προφήτες με σαφήνεια ξεκαθαρίζουν πως ο Κύριος έκανε το δικαστήριο με το Ισραήλ (Ησαίας 3, 13 - 14), (Μιχ. 6, 2), (Μαλ. 3, 5). Στον καιρό μας δημοσιεύτηκαν τα μυστικά πρωτόκολλα, <<των Σοφών της Σιών>>, τα οποία περιλαμβάνουν το εβραϊκό πρόγραμμα υποταγής όλου του κόσμου.

Σ' αυτά τα πρωτόκολλα δεν υπάρχει ούτε λέξη για το Θεό, ούτε μια προφητική λέξη. Με λίγα λόγια δεν υπάρχει η σφραγίδα του ουρανού. Γι' αυτό το λόγο τα πρωτόκολλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά κενά δημοσιογραφικά έγγραφα.

Αυτά τα σύγχρονα πρωτόκολλα εκδόθηκαν σε εκατό σελίδες, ενώ τα πρωτόκολλα της δίκης ανάμεσα στο Θεό και στο λαό του Ισραήλ, είναι περίπου χίλιες σελίδες. Εμείς, στον εικοστό αιώνα δεν έχουμε την Παλαιά Διαθήκη αλλά την Καινή Διαθήκη.

Ποιά είναι η διαφορά τους; Η διαφορά τους είναι τεράστια. Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός μιλάει με τους ανθρώπους διά μέσου των προφητών και των αγγέλων, στην Καινή Διαθήκη ο Θεός είναι φανερωμένος σαν άνθρωπος με σάρκα και οστά, μιλά προσωπικά και άμεσα. 

Τί να πούμε για αυτούς από εμάς, που παρ' όλο που υπάρχει το φως της Καινής Διαθήκης, καταφεύγουν στο σκοτάδι της Αιγύπτου και ζητούν να έχουν δικαστήριο με το Θεό; 

Μπορούμε να πούμε μονάχα αυτό, δηλαδή πως οι χριστιανοί που έχουν δίκη με το Θεό, οι χριστιανοί που αρνιούνται τον Χριστό, είναι κακοί και ανυπάκουοι απέναντι στο Θεό, είναι πιο αμαρτωλοί από τους Εβραίους της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίοι δεν ήθελαν να ακούσουν τους αγγέλους, τους προφήτες και τους δίκαιους ανθρώπους του Θεού.

Επειδή εκείνοι, τότε, έδειξαν έλλειψη ντροπής απέναντι στους δούλους του Οικοδεσπότη, ενώ αυτοί σήμερα δείχνουν έλλειψη ντροπής απέναντι στον ίδιο τον Οικοδεσπότη. Αν θα έπρεπε να δώσουμε ένα όνομα στην ιστορία των τριών τελευταίων αιώνων, του δέκατου όγδοου, δέκατου ένατου και εικοστού αιώνα, τότε δεν θα μπορούσαμε να δώσουμε πιο σωστή ονομασία:

Το πρωτόκολλο της δίκης ανάμεσα στην Ευρώπη και το Χριστό. Επειδή τα τρακόσια τελευταία χρόνια κάθε τι που έχει συμβεί έχει άμεση σχέση με το Χριστό. Στο δικαστήριο ανάμεσα στο Χριστό και την Ευρώπη πραγματικά έγινε το εξής:

Ο Χριστός λέει στην Ευρώπη πως αυτή βαπτίστηκε στο όνομά Του, και πως πρέπει να μείνει πιστή σ' Αυτόν, και στο δικό Του ευαγγέλιο. Η κατηγορουμένη Ευρώπη απαντάει: <<Όλες οι θρησκείες είναι ίσες –αυτό είπαν οι Γάλλοι εγκυκλοπαιδιστές– κανένας δεν πρέπει να πιέζεται να πιστεύει αυτό ή εκείνο>>.

Η Ευρώπη ανέχεται όλες τις θρησκείες σαν λαϊκές δεισιδαιμονίες λόγω των δικών της ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Όμως, η ίδια η Ευρώπη δεν έχει ούτε μία θρησκεία. Όταν η Ευρώπη θα καταφέρει να πετύχει τους πολιτικούς της στόχους, τότε γρήγορα θα κάνει μία εκκαθάριση όλων των λαϊκών δεισιδαιμονιών.

Σ' αυτά τα λόγια ο Χριστός ρωτάει λυπημένος: <<Πώς μπορείτε εσείς οι άνθρωποι να ζείτε με ιμπεριαλιστικά, υλικά συμφέροντα, με κτηνώδη επιθυμία μόνο για σωματική τροφή;

Εγώ ήθελα να σας κάνω θεούς και γιους του Θεού και εσείς αντιστέκεστε και σπεύδετε να γίνετε ίδιοι με τα κτήνη>>; Τότε η Ευρώπη απαντάει: <<Εσύ είσαι ξεπερασμένος, αντί για το δικό Σου Ευαγγέλιο εμείς βρήκαμε τη ζωολογία και τη βιολογία. Τώρα ξέρουμε πως είμαστε απόγονοι όχι δικοί Σου και του ουράνιου Πατέρα Σου, αλλά των ουρακοτάγκων, των γοριλών, των μαϊμούδων.

Εμείς τώρα τελειοποιούμαστε για να γίνουμε θεοί, επειδή δεν αναγνωρίζουμε άλλους θεούς εκτός από εμάς>>. Ο Χριστός τότε αποκρίνεται: <<Είστε πιο ξεροκέφαλοι από τους παλιούς Εβραίους, εγώ σας έβγαλα από το βαρβαρικό σκοτάδι, σας έφερα το ουράνιο φως, εσείς όμως θέλετε πάλι το σκοτάδι, όπως το βουβάλι τη λάσπη.

Εγώ έχυσα για σας το αίμα μου, σας αγάπησα, ακόμη και όταν όλοι οι άγγελοι απέστρεψαν το πρόσωπο τους από εσάς, επειδή δεν μπορούσαν να αντέξουν τη δική σας άδικη ρυπαρότητα.

Όταν εσείς βρισκόσασταν στο σκοτάδι και στην αμαρτία, ήμουν ο μοναδικός που πάλεψε για σας, για να σας φωτίσω θέλοντας να σας εξαγνίσω. Μην είστε τώρα άπιστοι, επειδή θα ξαναγυρίσετε σε εκείνο το ανυπόφορο σκοτάδι και την ανυπόφορη δυσωδία>>.

Σ' όλα αυτά η Ευρώπη με ειρωνικό χαμόγελο φωνάζει: <<Φύγε από εμάς, δεν σε γνωρίζουμε. Εμείς κρατούμε την ελληνική φιλοσοφία και τη ρωμαϊκή κουλτούρα. Εμείς θέλουμε την ελευθερία.

Έχουμε πανεπιστήμια, η επιστήμη είναι το αστέρι και ο οδηγός μας. Το σύνθημά μας είναι: Ελευθερία, αδελφοσύνη, ισότητα. Ο νους μας είναι ο θεός των θεών. Εσύ είσαι Ασιάτης. Απαρνιόμαστε εσένα.

Είσαι ένας παλιός μύθος των παππούδων και των γιαγιάδων μας>>. Σ' αυτά αποκρίνεται ο Χριστός με δακρυσμένα μάτια: <<Εγώ θα φύγω αλλά και εσείς θα δείτε. Βγήκατε από τον δρόμο του Θεού και πήγατε στο δρόμο του σατανά.

Η ευλογία χάθηκε από εσάς. Στο χέρι μου είναι η ζωή σας και ο θάνατος σας, επειδή εγώ σταυρώθηκα για σας. Παρ’ όλα αυτά δεν θα σας καταδικάσω εγώ, αλλά οι αμαρτίες σας και η άρνησή σας στον Σωτήρα.

Έδειξα πατρική αγάπη για όλους τους ανθρώπους και ήθελα με αγάπη όλους να σας σώσω>>. Σ' αυτά απαντά η Ευρώπη: <<Ποια αγάπη; Εμείς νιώθουμε υγιές και δυνατό μίσος για όλους όσους δεν συμφωνούν με μας. Αυτό είναι το πρόγραμμά μας.

Η αγάπη Σου δεν είναι παρά μόνο ένα παραμύθι. Αντί του παραμυθιού αυτού, εμείς δημιουργήσαμε εθνικισμό, διεθνισμό, προοδευτισμό, επιστημονισμό. Σ' αυτά είναι η σωτηρία μας και εσύ φύγε από εμάς>>!

Αδελφοί μου, η λογομαχία αυτή στον καιρό μας τελείωσε. Ο Χριστός απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, όπως κάποτε απομακρύνθηκε από τη χώρα των Γαδαρηνών, επειδή το ζήτησαν οι Γαδαρηνοί.

Όμως μόλις απομακρύνθηκε, ήρθε ο πόλεμος, η φτώχεια, η φρίκη, η καταστροφή. Ξανά γύρισε στην Ευρώπη, ο προχριστιανικός βαρβαρισμός των Αβάρων, των Ούνων, των Λογγοβάρδων, αλλά σε μέγιστη φρίκη.

Τον Σταυρό Του και την ευλογία Του πήρε ο Χριστός και απομακρύνθηκε. Έμεινε το σκοτάδι και η βρωμιά. Εσείς τώρα αποφασίστε με ποιόν θα πάτε. Με τη σκοτεινή και βρώμικη Ευρώπη, ή με τον Χριστό; Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 169-172.

ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 143-146.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» ΜΕΡΟΣ 13ον

ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

<<Θα μάθαινε κανείς πως υπάρχει φεγγάρι, εάν δεν δανειζόταν φως από τον ήλιο;
Έτσι μόνο όποιος πιστεύει, καταλαβαίνει.
Γι' αυτό το λόγο λέει ο προφήτης: κάτω από το δικό σου φέγγος, Θεέ μου, βλέπουμε το φως.
Χωρίς το φως σου Θεέ μου, ο νους και οι ζωές μας είναι στο σκοτάδι.
Η πίστη σε Σένα, στα λόγια Σου, δίνει φως στη ζωή μας.
Όταν πιστεύουμε σε Σένα τότε και η λογική μας λειτουργεί.
Στο φως του ήλιου σου καταλαβαίνουμε τη διαφορά του μαργαριταριού από τον κόκκο της άμμου.
Με τη δική σου φώτιση διακρίνουμε τη διαφορά του καλού από το κακό,
τη διαφορά της αλήθειας από το ψέμα.
Η πίστη είναι πιο παλιά από τη λογική>>.

Φιλοξενούμενοι και περαστικοί είμαστε σ' αυτή τη ζωή. Αυτή είναι η βασική αλήθεια της ζωής μας. Είμαστε φιλοξενούμενοι στο τραπέζι του Οικοδεσπότη Θεού. Ταξιδιώτες είμαστε στο δρόμο του Θεού.

Ο Οικοδεσπότης του κόσμου αυτού ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε πιο αδιάντροπους φιλοξενούμενους, στο τραπέζι του, από τους Δυτικούς. Από το δρόμο του ποτέ δεν πέρασε καραβάνι που να άφηνε πίσω του τέτοια ερήμωση!

Από την εποχή που ο ήλιος παρουσιάστηκε στον ουρανό σαν σύμβολο του Θεού και σαν ρολόι του χρόνου, οι λαοί του Θεού κουβαλούσαν δυο φανάρια μαζί τους στο δρόμο της ζωής αυτής.

Πρώτο και μπροστινό φανάρι ήταν η πίστη και δεύτερο φανάρι πίσω ήταν ο νους, η λογική. Αυτό ήταν φυσιολογικό, από την αρχή του κόσμου μέχρι την εποχή που ζούμε. Οι Δυτικοί όμως τα γύρισαν ανάποδα, έβαλαν μπροστά το φανάρι της λογικής, ενώ έβαλαν πίσω το φανάρι της πίστης του Θεού.

Αυτή η αλλαγή προκάλεσε και την πρωτοφανή ερήμωση των τόπων του Θεού, στον πλανήτη της γης. Αν δεν πιστεύετε, τότε δεν θα καταλάβετε όσα είπε ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας στους Ισραηλίτες (Ησαΐας, 7, 9).

Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει: βάλτε μπροστά το φανάρι του Θεού, να φωτίζει το δρόμο σας, και πίσω βάλτε το φαναράκι της λογικής σας. Μη κάνετε το αντίθετο, γιατί διαφορετικά θα μείνετε στο σκοτάδι.

Το φαναράκι της λογικής σας παίρνει φως από το φανάρι της πίστης του Θεού, όπως το φεγγάρι φωτίζεται από τον ήλιο. Θα μάθαινε κανείς πως υπάρχει φεγγάρι, εάν δεν δανειζόταν φως από τον ήλιο;

Έτσι μόνο όποιος πιστεύει, καταλαβαίνει. Γι' αυτό το λόγο λέει ο προφήτης: κάτω από το δικό σου φέγγος, Θεέ μου, βλέπουμε το φως. Χωρίς το φως σου Θεέ μου, ο νους και οι ζωές μας είναι στο σκοτάδι.

Η πίστη σε Σένα, στα λόγια Σου, δίνει φως στη ζωή μας. Όταν πιστεύουμε σε Σένα τότε και η λογική μας λειτουργεί. Στο φως του ήλιου σου καταλαβαίνουμε τη διαφορά του μαργαριταριού από τον κόκκο της άμμου.

Με τη δική σου φώτιση διακρίνουμε τη διαφορά του καλού από το κακό, τη διαφορά της αλήθειας από το ψέμα. Η πίστη είναι πιο παλιά από τη λογική. Το παιδί μεγαλώνει σωστά επειδή πιστεύει στα λόγια των γονιών του.

Έτσι είναι καλό να πιστεύει ο άνθρωπος στο Θεό, γιατί μπροστά στον ουράνιο πατέρα οι άνθρωποι είναι πάντα παιδιά. Η πίστη είναι απαραίτητη και καθοριστική στη ζωή των ανθρώπων.

Μπορεί άραγε ποτέ ο άνθρωπος να φτάσει σε μία κατάσταση τέτοια, λόγω ηλικίας και ωριμότητας, λόγω μόρφωσης και γνώσεων, ώστε να πει: και τώρα δεν έχω ανάγκη να με οδηγήσει ο Θεός;

Με ποιόν τρόπο μπορούν να βοηθήσουν τα μάτια εάν δεν υπάρχει ο ήλιος; Χωρίς τον ήλιο δεν θα μπορούσανε τα μάτια τίποτε να διακρίνουνε και να δούνε. Στο σκοτάδι ο άνθρωπος προσαρμόζεται καλύτερα με τα χέρια και τα πόδια παρά με τα μάτια.

Έτσι χωρίς το φως της πίστης του Θεού, ο νους του ανθρώπου τίποτε δεν βλέπει και τίποτε δεν διακρίνει. Όσοι αρνούνται την πίστη του Θεού δεν αντιλαμβάνονται τίποτε.

Ακόμη και αν κάποιος είναι απόφοιτος των καλύτερων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων πάλι τίποτε δεν μπορεί να κατανοήσει, επειδή έχει λιγότερη πίστη ακόμη και από τον οποιονδήποτε που δεν είναι είναι χριστιανός στην Ινδία ή στην Κίνα.

Ακόμη και οι λαοί που δεν είναι χριστιανοί τοποθετούν το φανάρι της πίστης μπροστά, γιατί, ακόμη και στο αυτοκίνητο, όταν οι πίσω ρόδες πάρουν τη θέση των μπροστινών ροδών, το αμάξι στραβώνει και αναποδογυρίζει.

Τί είναι πίστη; Είναι η γνώση του Θεού, η οποία παραδόθηκε στους ανθρώπους. Μόνο με το φως αυτής της γνώσης του, και οι δικές μας γνώσεις γίνονται σίγουρες και χρήσιμες. Χωρίς την πίστη οι γνώσεις μας είναι πολύ επικίνδυνες, για τη ζωή και την πορεία της ανθρωπότητας.

Αυτό μας το αποδεικνύει η πραγματικότητα της Δύσης. Γι' αυτό λοιπόν τοποθετείστε σωστά τα δύο φανάρια τα οποία σας δόθηκαν από το Θεό. Τοποθετείστε μπροστά στο φανάρι της πίστης και πίσω τοποθετείστε το φανάρι της λογικής.

Στο φως της πίστης του Θεού, το φως της λογικής είναι ήπιο, αγαπητό και ελκυστικό. Χωρίς την πίστη, η λογική είναι σκληρή και αποκρουστική. Θυμηθείτε οι ίδιοι, πείτε στον εαυτό σας και στους δικούς σας ανθρώπους, αν δεν θα πιστεύετε, δεν θα κατανοείτε τίποτε. 

Μπροστά στο φανάρι του Θεού, πίσω το φανάρι του ανθρώπου. Αυτή η σειρά οδήγησε τους ανθρώπους στη σωφροσύνη, στη δύναμη και στην καλή ελπίδα. Παντού στην οικουμένη αυτή η σειρά ισχύει και αυτή θα ισχύει πάντοτε σαν μοναδικά σωστή. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 143-146.